Sisli Sabahlar.

Sabahın erken saatlerinde şehir henüz uyanmamışken, kelimeler daha net duyulur. Sokaklar boş, vitrinler kapalı, hava hafif nemli. Sis her şeyi yumuşatır — binaları, sesleri, hatıraları.

Bu saatlerde yürümek, düşünmek için ayrılmış gibidir. İnsan acele etmez; çünkü etmesi gereken yer henüz açılmamıştır. Kahveci dükkanının ışığı yanar, perde kalkmamıştır. Hayat yavaşlar.

Sisli sabahlar bana çocukluğumu hatırlatır. Annemin mutfaktan gelen sesi, okula geç kalma korkusu, pencereden görünen gri gökyüzü. Yıllar geçti; sis hâlâ aynı — sadece ben farklı bir pencereden bakıyorum.